การแสดงหุ่นกระบอกเพื่อการบำบัด

หุ่นกระบอกเพื่อการบำบัดใช้คุณสมบัติของบุคคลที่สามที่มองเห็นได้ จับต้องได้ และสร้างระยะห่าง: การฉายภาพไปยังวัตถุที่ถูกทำให้เคลื่อนไหวช่วยให้ผู้ใช้สามารถวาง เปลี่ยนแปลง และทำให้เนื้อหาทางจิตกลายเป็นประวัติศาสตร์ ซึ่งถ้าใช้คำพูดโดยตรงจะยังคงไม่สามารถเข้าถึงได้หรือคุกคามเกินไป สืบทอดจากประเพณีพิธีกรรมและเวที (wayang, bunraku, Guignol) ได้รับการทฤษฎีโดย Madeleine Lions ว่าแตกต่างจากการเยียวยา ความบันเทิง และกิจกรรมการสอน ใช้กับเด็กที่มีความยากลำบากรุนแรงและในสถาบัน รวมถึงในการฟื้นฟูความผิดปกติทางการพูด (หลังโรคหลอดเลือดสมองหรือการบาดเจ็บที่ศีรษะ) ตั้งแต่ทศวรรษ 1970

การบำบัดนี้ได้รับการกล่าวถึงอย่างละเอียด (หลักการ ข้อบ่งชี้ โปรโตคอล ระดับหลักฐาน) ใน deel 6 ของ Mémento des Psychothérapies. ดูส่วนนี้.